ബാങ്കില് പ്രൊബേഷണറി ഓഫീസറായുള്ള ആദ്യത്തെ പോസ്റ്റിങ്ങ് മലപ്പുറം ജില്ലയിലെ തിരൂരങ്ങാടി ബ്രാഞ്ചിലായിരുന്നു. അതിനാല്, കോഴിക്കോട്ടുകാരനായ എനിക്ക് ദിവസം വീട്ടില് പോയി വരാന് സാധിച്ചിരുന്നു. എട്ടു മണിയുടെ പാസഞ്ചര് ട്രെയിന് പിടിച്ചാല് ഒന്പതേ കാലോടെ ബ്രാഞ്ചിലെത്താം. എന്നാല് അന്നത്തെ ദിവസമെനിക്ക് ശെരിക്കുമൊരു 'പണി കിട്ടി' എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ. മംഗള എക്സ്പ്രെസ്സിന്റെ "വൈകിയോട്ടം" കാരണം ഓരോ സ്റ്റേഷനിലും പത്തുമിരുപതും മിനിറ്റ് പിടിച്ചിട്ട പാസഞ്ചര് ട്രെയിന് പരപ്പനങ്ങാടി എത്തുമ്പോത്തന്നെ സമയം പത്തേ കാലായി. പിന്നെ ഓട്ടോ പിടിച്ചു ബ്രാഞ്ചിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും സമയം പത്തര.
ട്രെയിന് വൈകിയോടുന്ന കാര്യം വിളിച്ചു പറഞ്ഞതിനാല് കൂടുതല് വിശദീകരണം നല്കാതെ അറ്റന്ഡന്സ് മാര്ക്ക് ചെയ്യാന് പറ്റി. സീറ്റില് ചെന്നിരിക്കാന് തുടങ്ങുമ്പോഴാണ്, രണ്ടു-മൂന്നു പേര് ലീവാണെന്നും അതിനാല് കൌണ്ടെറില് ഇരിക്കണമെന്നും ജോണ്സണ് സാര് വന്നു പറഞ്ഞത്. കൌണ്ടറിനു മുന്നിലപ്പോഴേക്കും സാമാന്യം നല്ലൊരു ആള്ക്കൂട്ടം രൂപപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കയ്യില് കിട്ടിയാല് പച്ചയോടെ ചവച്ചരച്ചു തിന്നു കളയുമെന്ന മട്ടിലുള്ള നോട്ടങ്ങളും മുറുമുറുപ്പുകളും അവഗണിച്ച് കൊണ്ട് ഞാൻ അവിടെ ചെന്നിരുന്നു.
"ലേസം വൈകിപ്പോയല്ലേ.....സാരല്ല..."
ആള്ക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഏറ്റവും മുന്നില്, കൌണ്ടറിന്റെ ഗ്ലാസ്സിനോട് ചേര്ന്നു നില്ക്കുന്ന അപ്പൂപ്പനാണ്. പല്ലില്ലാത്ത മോണ മുഴുവന് കാട്ടി അയാള് ചിരിച്ചു.
"ട്രെയിന് ലേറ്റായതാ...എന്ത് ചെയ്യാനാ..."
എലാവര്ക്കും കേട്ടോട്ടെയെന്നും കരുതി അല്പം ഉറക്കെയാണ് ഞാനത് പറഞ്ഞത്.
"വൈകി വന്നേം പോര ഇങ്ങള് പൊന്നാരം പറഞ്ഞ് നിക്കാ..."
ആള്ക്കൂട്ടത്തിനുള്ളില് നിന്നുയര്ന്ന കമൻറ് കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന് സിസ്റ്റെത്തില് ലോഗിന് ചെയ്യുന്ന പണിയില് മുഴുകി.
"ഇജ്ജിതങ്ങട്ട് വാങ്ങിച്ചാ..."
ഗ്ലാസ്സിനു മുകളിലൂടെ കയ്യെത്തിച്ച് പാസ്ബുക്ക് നീട്ടിക്കൊണ്ട് അപ്പൂപ്പന് പറഞ്ഞു.
കയ്യില് കിട്ടിയ പാസ്ബുക്ക് തുറന്നു നോക്കുമ്പോ അതിനകത്ത് ഒരു കാഷ് ഡപോസിറ്റ് സ്ലിപും, ചെക്കും പിന്നെ രണ്ട് ആയിരത്തിന്റെ നോട്ടുകളും.
സ്ലിപ്പില് അക്കൗണ്ട് നമ്പര് എഴുതേണ്ട കളങ്ങളില് "കുഞ്ഞഹമ്മദ്" എന്നും പേരെഴുതാനുള്ളിടത്ത് "രണ്ടായിരമെന്നും" വൃത്തിയായി എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
"ഇതാരാ പൂരിപ്പിച്ചേ..."
"ഇവനാ....ഫൈസല്...ഇന്റെ എളയോള്ടെ മോനാ..."
എന്റെ നോട്ടത്തിന്റെ അര്ത്ഥം മനസിലായിട്ടാവണം, തൊട്ടടുത്ത് നിന്ന കൌമാരക്കാരന് എന്നെ നോക്കി ഒരു വളിഞ്ഞ ചിരി പാസ്സാക്കി.
"ഇതിപ്പോ ഏത് അക്കൌണ്ടിലാ ഇടണ്ടേ..."
ട്രെയിന് വൈകിയോടുന്ന കാര്യം വിളിച്ചു പറഞ്ഞതിനാല് കൂടുതല് വിശദീകരണം നല്കാതെ അറ്റന്ഡന്സ് മാര്ക്ക് ചെയ്യാന് പറ്റി. സീറ്റില് ചെന്നിരിക്കാന് തുടങ്ങുമ്പോഴാണ്, രണ്ടു-മൂന്നു പേര് ലീവാണെന്നും അതിനാല് കൌണ്ടെറില് ഇരിക്കണമെന്നും ജോണ്സണ് സാര് വന്നു പറഞ്ഞത്. കൌണ്ടറിനു മുന്നിലപ്പോഴേക്കും സാമാന്യം നല്ലൊരു ആള്ക്കൂട്ടം രൂപപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കയ്യില് കിട്ടിയാല് പച്ചയോടെ ചവച്ചരച്ചു തിന്നു കളയുമെന്ന മട്ടിലുള്ള നോട്ടങ്ങളും മുറുമുറുപ്പുകളും അവഗണിച്ച് കൊണ്ട് ഞാൻ അവിടെ ചെന്നിരുന്നു.
"ലേസം വൈകിപ്പോയല്ലേ.....സാരല്ല..."
ആള്ക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഏറ്റവും മുന്നില്, കൌണ്ടറിന്റെ ഗ്ലാസ്സിനോട് ചേര്ന്നു നില്ക്കുന്ന അപ്പൂപ്പനാണ്. പല്ലില്ലാത്ത മോണ മുഴുവന് കാട്ടി അയാള് ചിരിച്ചു.
"ട്രെയിന് ലേറ്റായതാ...എന്ത് ചെയ്യാനാ..."
എലാവര്ക്കും കേട്ടോട്ടെയെന്നും കരുതി അല്പം ഉറക്കെയാണ് ഞാനത് പറഞ്ഞത്.
"വൈകി വന്നേം പോര ഇങ്ങള് പൊന്നാരം പറഞ്ഞ് നിക്കാ..."
ആള്ക്കൂട്ടത്തിനുള്ളില് നിന്നുയര്ന്ന കമൻറ് കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന് സിസ്റ്റെത്തില് ലോഗിന് ചെയ്യുന്ന പണിയില് മുഴുകി.
"ഇജ്ജിതങ്ങട്ട് വാങ്ങിച്ചാ..."
ഗ്ലാസ്സിനു മുകളിലൂടെ കയ്യെത്തിച്ച് പാസ്ബുക്ക് നീട്ടിക്കൊണ്ട് അപ്പൂപ്പന് പറഞ്ഞു.
കയ്യില് കിട്ടിയ പാസ്ബുക്ക് തുറന്നു നോക്കുമ്പോ അതിനകത്ത് ഒരു കാഷ് ഡപോസിറ്റ് സ്ലിപും, ചെക്കും പിന്നെ രണ്ട് ആയിരത്തിന്റെ നോട്ടുകളും.
സ്ലിപ്പില് അക്കൗണ്ട് നമ്പര് എഴുതേണ്ട കളങ്ങളില് "കുഞ്ഞഹമ്മദ്" എന്നും പേരെഴുതാനുള്ളിടത്ത് "രണ്ടായിരമെന്നും" വൃത്തിയായി എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
"ഇതാരാ പൂരിപ്പിച്ചേ..."
"ഇവനാ....ഫൈസല്...ഇന്റെ എളയോള്ടെ മോനാ..."
എന്റെ നോട്ടത്തിന്റെ അര്ത്ഥം മനസിലായിട്ടാവണം, തൊട്ടടുത്ത് നിന്ന കൌമാരക്കാരന് എന്നെ നോക്കി ഒരു വളിഞ്ഞ ചിരി പാസ്സാക്കി.
"ഇതിപ്പോ ഏത് അക്കൌണ്ടിലാ ഇടണ്ടേ..."
ഞാൻ നോട്ടുകൾ ഉയര്ത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു
"അതാ ബുക്കില് ചേര്ത്തോ..."
അപ്പൂപ്പന് സംശയമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ചൂടുമുള്ളവര് അക്ഷമരായിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അപ്പൂപ്പനെ കൊണ്ട് പൂരിപ്പിച്ചു വാങ്ങിക്കാന് നിന്നാല് സമയമിനിയും പോവുമെന്നതിനാല് ഞാന് തന്നെ പാസ്ബുക്കിലെ അക്കൗണ്ട് നമ്പര് സ്ലിപ്പില് എഴുതി ചേര്ത്തു .
"അല്ലാ...ചെക്കും ഇതേ അക്കൗണ്ടിലേതാണല്ലോ...?"
ചെക്ക് പോസ്റ്റ് ചെയ്യ്യാനായെടുത്തപ്പോഴാണ് ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.
"ആന്ന് പുള്ളെ...ആ ബുക്കിലെ തന്ന്യാ...ഇക്ക് അയീന്നൊരു രണ്ടായിരം എട്ക്കാനാ....പൊരേല് ഇമ്മിണി പണിണ്ടെ.."
"എഹ്....പിന്നെന്തിനാ ഉപ്പുപ്പാ ഇങ്ങള് കയ്യിലുള്ള രണ്ടായിരം അക്കൗണ്ടിലിടുന്നെ.. അതങ്ങ് എടുത്താ പോരെ..?"
എന്റെ തലയാകെ പെരുത്ത് വന്നു.
"അതായത് പുള്ളെ...രണ്ടു മൂന്നു മാസം മുമ്പേ ഞമ്മട അയലത്തുള്ള കുഞ്ഞാപ്പൂന് ഞമ്മളൊരു രണ്ടായിരം ഉറുപ്പ്യ കൈവായ്പ്പ കൊട്ത്തിന്. പിന്നൊരു അനക്കോല്ല...കൊറേ ഒച്ചേം ബിളീo വെച്ചിട്ടാ ഓന്റെ സൌദീലുള്ള മോന് ബസീറ് ഇന്നലെ രണ്ടായിരം ഉറുപ്പ്യ ഞമ്മടെ കാര്ഡിലേക്ക് ഇട്ട് തന്നത്... അതീ ചെക്കനെ കൊണ്ട് ഞമ്മള് രാവിലെ തന്നെ എട്പ്പിച്ചീനു. അതാ ആ കായി..."
അയാള് എന്റെ കയ്യിലെ നോട്ടുകള് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
അക്കൗണ്ട് നോക്കിയപ്പോ ശെരിയാണ്. ഇന്നലെ രണ്ടായിരം ക്രെഡിറ്റ് ആയിട്ടുണ്ട്. ഇന്നൊരു രണ്ടായിരം എ.ടി.എമ്മിലൂടെ പിന്വലിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.
"ആയ്ക്കോട്ടെ ഉപ്പുപ്പാ..അപ്പൊ രണ്ടായിരം കയ്യില് കിട്ടിയില്ലേ...പിന്നെ അതെന്തിനാ അക്കൗണ്ടിലിട്ട് പിന്നേം എടുക്കാന് നിക്കുന്നെ... ഇങ്ങക്ക് ചില്ലറയാക്കാനാ??"
എന്റെ ക്ഷമ നശിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
"അല്ല പുള്ളെ...അത് ബസീറിട്ട രണ്ടായിരല്ലേ..അപ്പൊ അത് ഓന്റെ കായല്ലേ. ഞമ്മക്ക് ഓന്റെ കായി വേണ്ട. അതെടുത്ത് ഈ ബൂക്കിലിട്ടാ ഞമ്മന്റെതാവൂലേ. ഇങ്ങള് ഞമ്മക്ക് അതിങ്ങെടുത്ത് തന്നാ മതി... "
തികച്ചും നൂതനമായ "ബാങ്കിംഗ് പ്രാക്ടീസും" അതിനുള്ള "റേഷനെലും" കേട്ട് ഞാൻ വാ പൊളിച്ചിരുന്നു പോയി എന്നതാണ് സത്യം.
"ഇങ്ങള് പുത്യേ ആളല്ലേ...അതാ പുടി കിട്ടാത്തെ...സാരല്ല.. എയ്മായിക്കോളും..."
പല്ലില്ലാത്ത മോണ മുഴുവനായും കാട്ടി അയാള് വീണ്ടുo ആ ചിരി ചിരിച്ചു.
"അതാ ബുക്കില് ചേര്ത്തോ..."
അപ്പൂപ്പന് സംശയമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ചൂടുമുള്ളവര് അക്ഷമരായിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അപ്പൂപ്പനെ കൊണ്ട് പൂരിപ്പിച്ചു വാങ്ങിക്കാന് നിന്നാല് സമയമിനിയും പോവുമെന്നതിനാല് ഞാന് തന്നെ പാസ്ബുക്കിലെ അക്കൗണ്ട് നമ്പര് സ്ലിപ്പില് എഴുതി ചേര്ത്തു .
"അല്ലാ...ചെക്കും ഇതേ അക്കൗണ്ടിലേതാണല്ലോ...?"
ചെക്ക് പോസ്റ്റ് ചെയ്യ്യാനായെടുത്തപ്പോഴാണ് ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.
"ആന്ന് പുള്ളെ...ആ ബുക്കിലെ തന്ന്യാ...ഇക്ക് അയീന്നൊരു രണ്ടായിരം എട്ക്കാനാ....പൊരേല് ഇമ്മിണി പണിണ്ടെ.."
"എഹ്....പിന്നെന്തിനാ ഉപ്പുപ്പാ ഇങ്ങള് കയ്യിലുള്ള രണ്ടായിരം അക്കൗണ്ടിലിടുന്നെ.. അതങ്ങ് എടുത്താ പോരെ..?"
എന്റെ തലയാകെ പെരുത്ത് വന്നു.
"അതായത് പുള്ളെ...രണ്ടു മൂന്നു മാസം മുമ്പേ ഞമ്മട അയലത്തുള്ള കുഞ്ഞാപ്പൂന് ഞമ്മളൊരു രണ്ടായിരം ഉറുപ്പ്യ കൈവായ്പ്പ കൊട്ത്തിന്. പിന്നൊരു അനക്കോല്ല...കൊറേ ഒച്ചേം ബിളീo വെച്ചിട്ടാ ഓന്റെ സൌദീലുള്ള മോന് ബസീറ് ഇന്നലെ രണ്ടായിരം ഉറുപ്പ്യ ഞമ്മടെ കാര്ഡിലേക്ക് ഇട്ട് തന്നത്... അതീ ചെക്കനെ കൊണ്ട് ഞമ്മള് രാവിലെ തന്നെ എട്പ്പിച്ചീനു. അതാ ആ കായി..."
അയാള് എന്റെ കയ്യിലെ നോട്ടുകള് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
അക്കൗണ്ട് നോക്കിയപ്പോ ശെരിയാണ്. ഇന്നലെ രണ്ടായിരം ക്രെഡിറ്റ് ആയിട്ടുണ്ട്. ഇന്നൊരു രണ്ടായിരം എ.ടി.എമ്മിലൂടെ പിന്വലിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.
"ആയ്ക്കോട്ടെ ഉപ്പുപ്പാ..അപ്പൊ രണ്ടായിരം കയ്യില് കിട്ടിയില്ലേ...പിന്നെ അതെന്തിനാ അക്കൗണ്ടിലിട്ട് പിന്നേം എടുക്കാന് നിക്കുന്നെ... ഇങ്ങക്ക് ചില്ലറയാക്കാനാ??"
എന്റെ ക്ഷമ നശിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
"അല്ല പുള്ളെ...അത് ബസീറിട്ട രണ്ടായിരല്ലേ..അപ്പൊ അത് ഓന്റെ കായല്ലേ. ഞമ്മക്ക് ഓന്റെ കായി വേണ്ട. അതെടുത്ത് ഈ ബൂക്കിലിട്ടാ ഞമ്മന്റെതാവൂലേ. ഇങ്ങള് ഞമ്മക്ക് അതിങ്ങെടുത്ത് തന്നാ മതി... "
തികച്ചും നൂതനമായ "ബാങ്കിംഗ് പ്രാക്ടീസും" അതിനുള്ള "റേഷനെലും" കേട്ട് ഞാൻ വാ പൊളിച്ചിരുന്നു പോയി എന്നതാണ് സത്യം.
"ഇങ്ങള് പുത്യേ ആളല്ലേ...അതാ പുടി കിട്ടാത്തെ...സാരല്ല.. എയ്മായിക്കോളും..."
പല്ലില്ലാത്ത മോണ മുഴുവനായും കാട്ടി അയാള് വീണ്ടുo ആ ചിരി ചിരിച്ചു.
